« تکرار | صفحه‌ی اصلی | کشف گرانمایه در سماع نخستین »

یکشنبه ۲۰ اردیبهشت ۸۸::May 10, 2009

سجاده‌ی باده

 پایان شعری که هم‌چون یقین من گم شده است:

...نماز بستم و میل‌ام میِ سحرگاه است
مرا صدای صُراحی چو قل هو الله است
  
به غمزه قبله بگردان بت کمان ابرو
به بام میکده حی علی الصلاة بگو

«سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گویم
که من نسیم حیات از پیاله می‌جویم»



 
 

مطالب مرتبط

ترک‌بک

آدرس ترک‌بک برای اين مطلب
http://www.malakut.org/cgi-bin/mt33/donbalak.cgi/5190

نظر بدهيد

(نظر شما پس از تأييد منتشر خواهد شد. نيازی به دوباره فرستادن نظر نيست.)

Free counter and web stats