« چون عطرِ شب‌‌بو‌ها سراسر وعده‌‌‌ی عید | صفحه‌ی اصلی | تکرار »

شنبه ۱۵ فروردین ۸۸::April 4, 2009

نجوا

در تاریکی خانه‌ی خاموش
                        نه سایه‌ای پشت پرده‌ی پنجره‌ی عصر؛
                                                نه بوسه‌ای در آستانه‌ی بی‌صبر؛ 
   رنگ غروبی دلتنگ بر حاشیه‌ی چوبی تخت.

در سکوت خانه‌ی خاموش
              نه صدای چرخ خیاطی شیرنشان؛ 
                            نه هیاهوی پسرک بازیگوش؛‌
   طرح پیراهنی گمشده‌ در ازدحام لباس‌های چوب‌رخت.

در خاموشی‌ِ ساکتِ تاریک
                   اما هنوز «عشق»
          -هم‌خانه‌ی همیشه‌ی من- 
                                  نجوای روشنی است  
                                      در امتداد این شب سرسخت.



۱۵ فروردین ۱۳۸۸>

مطالب مرتبط

ترک‌بک

آدرس ترک‌بک برای اين مطلب
http://www.malakut.org/cgi-bin/mt33/donbalak.cgi/5101

نظرها

در تاریکی خانه ی خاموش
تصوری از عشق هم
وهم سبز مرا

حلاوتی دگرباره می بخشد..

احمد جان شعرت کلی حال داد. تندرست و خندان باشی

نظر بدهيد

(نظر شما پس از تأييد منتشر خواهد شد. نيازی به دوباره فرستادن نظر نيست.)

Free counter and web stats